Showing posts with label love. Show all posts
Showing posts with label love. Show all posts

Nov 7, 2020

vull

voldria oblidar totes les veus de la memòria i que cada cop que intentés recordar les ones i l'articulació d'algú parlant fossis sempre tu i m'acompanyessis amb la teva melodia, to i gravetat

voldria que els records es poguessin classificar en carpetes de Drive i buscar exactament el moment precís que necessito a cada instant per viure

voldria que no existissin les lleis físiques i gravitar sempre amb tu per la galàxia i deixar de contar els minuts i els centímetres que ens separen

llavors demanaria el desig de sostenir-me sine die en el punt on els nostres cossos i les nostres ments es troben i construeixen idees sense temps ni espai perquè això a nosaltres no ens convenç gens ni mica perquè anem en contra de les normes racionals i tan innecessàries per estimar-nos

visc vivint-te infinitament i això m'encanta però m'entristeix no poder cridar-t'ho sense pausa mentre em fas l'esmorzar cada dia de la setmana i de l'any i del mes i de la vida, que és curta però esdevé tan llarga quan no sento els teus llavis al voltant del meu melic


Oct 26, 2020

tinc el cor a la panxa

Des que et conec sento l'òrgan principal al mig de l'estómac i quan et veig es fa tan gran que m'omple el cos. El cor m'omple el cos i ja no hi tinc óssos ni músculs, només un cor amb nom de tu. M'has entrat sense fer gens de soroll, i jo, que feia temps que mirava els núvols, no m'he adonat fins que ja ha estat massa tard. I m'he acostumat tan de pressa a què formis part de mi, que sembla com si sempre hagués estat així, com si mai no hagués existit sense tu, com si en néixer, tu haguessis nascut dins meu. La sensació de posseir-te no m'agrada però la tinc, l'abraço i me la quedo una estona, fins que aprengui que si ets aquí és perquè vols i no perquè jo vulgui tenir-te a dins.

Oct 21, 2020

quan no dic el que vull dir

Quan dic t'enyoro vull dir t'estimo.
Quan dic m'agrades vull dir t'estimo.
Quan dic et penso vull dir t'estimo.

Però no puc dir-te que t'estimo,
perquè llavors esgotaria aquest bell plaer d'imaginar que ens estimem, de fer veure que no però sí; llavors sempre et diria que t'estimo i oblidaria que també t'enyoro i que m'agrades i que et penso; llavors, potser, posaria punt i part a un paràgraf que encara és molt nou i té ganes de ser viscut; llavors deixaríem passar escenes d'aquesta pel·lícula que ens inventem juntes i de la qual vull memoritzar cada segon.

No t'he dit mai t'estimo i potser mai t'ho diré, però vull dir-te que t'estimo.

Feb 22, 2016

domingo 21

Nuestros días favoritos, los domingos. Hemos pasado muchos domingos juntos. Hemos compartido muchas cosas en domingos.
Nuestro número favorito, el 21. 
El primer domingo fue 21, el último tenía que serlo, también. Es como un pacto impactado. Al final el que ha decidido no has sido ni tú ni yo, ha sido él, el domingo 21. El día en que empezó la película tenía que ser también el día en que saliera un FIN en medio.
Te dije que siempre había querido una historia así. Le gente me contaba sus movidas emocionales de relaciones tóxicas con personas de las que nunca se separaban y yo siempre pensaba que era como en las películas. Esa devastación interior. Ese no poder más y aún así seguir aguantando. Ese maltrato recíproco, psicológico-verbal. Ese hacerse el mártir porque me hundes pero yo sigo aquí y no me voy porque al final lo que me salva de la vida es esto. Lo que me salva de la vida eres tú. Eras tú. Ese egoísmo innato de contigo no, pero sin ti, tampoco. Esa dependencia físico-emocional inadmisible pero perfectamente deseada. Todo eso que yo veía en las pantallas lo quería para mí. Porque sentir tristeza y ansiedad e insomnio y debilidad y estrés y nervios y orgullo y agotamiento es, muchas veces, sentirse vivo. 
Lo que no contemplé es que las películas duran 2 horas y la vida es la vida y si te pasas tirando del hilo igual se rompe. El nuestro tiene nudos, partes descoloridas y otras muy desgastadas. El nuestro ha estado a punto de romperse muchas veces. Cuando ya hemos visto que demasiadas hemos decidido dejar de estirar. Dejar el maltrato. Dejar el amor mal entregado y mal recibido. Dejar de drogarnos el uno del otro y empezar a reconstruir cada uno su parte de hilo. Ese hilo puede que algún día vuelva a juntarse. En otra situación, de otra forma, en otras circunstancias, con otra finalidad. La madeja sabemos que siempre va a ser la misma. El vínculo. El vínculo Nunca puede desaparecer.

Dec 19, 2015

Serenata

Íbamos a vivir toda la vida juntos.
Íbamos a morir toda la muerte juntos.
Adiós.

No sé si sabes lo que quiere decir adiós.
Adiós quiere decir ya no mirarse nunca,
vivir entre otras gentes,
reírse de otras cosas,
morirse de otras penas.
Adiós es separarse ¿entiendes?, separarse,
olvidando, como traje inútil, la juventud.

¡Íbamos a hacer tantas cosas juntos!
Ahora tenemos otras citas.
Estrellas diferentes nos alumbran en noches diferentes.
La lluvia que te moja me deja seca a mí.
Está bien: adiós.
Contra el viento el poeta nada puede.

A la hora en que parten los adioses,
el poeta sólo puede pedirle a las golondrinas
que vuelen sin cesar sobre tu sueño.

Manuel Scorza

Oct 24, 2015

silencio y tacto

Me pregunto qué echo más de menos, si el tiempo, si el espacio, quizás al ser, quizás a ti. Me cuesta mucho focalizar mi trayectoria mental pero es cierto que todas las vías me llevan a. Al tiempo compartido, al espacio ocupado a medias. A ti, que me mimas con palabras y me quieres con hechos. 
Me pregunto qué echaré más de menos cuando me vaya. Me pregunto si te buscaré, y si lo hiciera, por qué no lo hice antes, por qué no lo hago ahora que te encuentro, a veces. Puede que estés a medias y puede que las probabilidades de que estés del todo sean muchas y puede que me vende los ojos y me tape los oídos y me agarre el corazón para no darme cuenta de que ya va siendo hora de decidir.
Dos destinos me llaman y tú estás en el punto de partida y sé que ahora toca correr y puede que el futuro lo cambie todo pero a la vez respiro en paz porque sé que en realidad el vínculo es irrompible.
Ayer te leí un poema interminable que hablaba sobre una chica que imaginaba a todos los chicos a los que había besado desde 1999 en una misma habitación. Hoy me invento el mismo poema pero sin todos los chicos excepto tú. E imagino cómo te metería en una habitación minúscula y sin luz y te diría todas las verdades que siempre esperas de mi boca entreabierta. Y casi siempre habría silencio porque es mi idioma favorito. Y casi siempre habría tacto porque es mi sentido favorito. Y casi nunca habría lógica porque somos contradicciones que casi nunca se complementan. O igual a veces. O igual siempre. Y después de mi discurso asegurarías que no te he aportado información nueva porque tú ya lo sabes todo, porque no hace falta verbalizarme para convertirme en verdad.

May 8, 2015

discovery channel

Ni siquiera me di cuenta en qué momento empecé a leerte diferente pero estoy segura de que para entonces no sabía ni tu nombre. Nunca te he llamado, todavía. Te leo y también te escribo. Me hablas y me entretienes. Me sé de memoria la canción del vídeo en el que sales hablando con J. En pocos días me sabré incluso tu discurso entretenedor. Leo tu pasado. Observo lo que hacías, con quién y dónde y me siento enferma. ¿Pero enferma de qué? Aún no he sabido interpretarlo. Los movimientos y el calor. Todo junto es nuevo. Yo sigo diciéndome que a estas alturas no puede ser posible. Pero hay unos límites que hace días que me salto. Porque te veo en todas partes sin parar y muy rápido te vas y no te quedas y yo te sigo pero no pero sí pero te veo luego otra vez y esta vez te vas pero más lentamente y me despierto y tengo que esperar hasta la noche para volver a verte y para que vuelvas a marcharte y así hasta el infinito y no me sirve de nada nada porque eso sólo lo controlas tú.

Apr 24, 2015

La dificultad de estar agotada

Llevo dos semanas con el corazón en remojo. Lo que hace es absorber, absorber todo lo que le llega, todo lo que le tiran, todo lo que estrujan contra él. Mi corazón está cansado del ácido y luego el azúcar, del virus y luego la cura, de la asfixia y luego el aire. Mi corazón está, con razón, mareado y pequeñito. Y yo, cansada. Cansada de la contradicción en la que has convertido mi vida. Abro la ventana y me he olvidado de cómo volar. Abro las manos y me he olvidado de como recibir. Vacía por un tiempo. Me repito cada mañana que necesito estar vacía de amor. Porque cuando te dan 100 y te quitan 200 y no entiendes cada una de las reacciones que se han generado, una tras otra, ni los paisajes, ni entiendes ya las palabras, entonces necesitas dejar de sentir, dejar de escuchar y dejar de hablar. Cada día cuesta más y cuesta menos. Cada día es más difícil entender cómo se ha llegado hasta aquí. Cada día es más fácil saber que una vez iniciado el viaje no había otra última parada que ésta.

Hasta pronto. O no. Estoy tan cansada que igual ni me despierto.

Apr 18, 2015

hoy es sábado

"Cómo vivir una historia de amor a distancia y no morir en el intento" no existe. Se muere. Se muere un poco cada día. Se muere de tristeza y de amor acumulado. No se puede vivir una historia que ni siquiera tiene nombre. Nadie cree en esta historia. Ni tú, ni siquiera yo. Aún tengo que decirte adiós, pero no puedo despedirme si ya te has ido. Otra vez. Otra vez. Y otra vez. Parece ser que voy corriendo detrás de las piedras. Mientras, solo sueño con llegar a casa. Y cada día un poquito más contigo, y cada día un poquito menos.

Apr 11, 2015

Viendo películas no se arregla el mundo. Escribiendo tampoco.

A 6739 pensamientos por segundo no se puede vivir. Y menos cuando todos ellos, en lugar de complementarse se contradicen. Me toco los colmillos con los dedos índice y corazón de la mano izquierda y eso me calma. Segundos después recibo un mensaje de texto: tengo que ir a trabajar cuando el bebé se despierte. Eso no impide que mi cabeza siga planeando atrocidades, como diría Christina R. Soy adicta. Soy obsesiva. Soy idiota. Y no puedo parar de hablar de mí. Cuando me siento atada exijo libertad, pero cuando me abren la puerta me pierdo y enseguida amenazo con volver. Sin embargo, cuando a lo lejos veo que la puerta empieza a cerrarse opto por correr, pero en dirección contraria. No corro hacia puertas entreabiertas, ni corro cuando esa luz que poco a poco va apagándose duele tanto. Perderse está infravalorado. Yo a menudo me pierdo. Entonces es cuando más escribo, cuando más sangro, cuando más vomito.

Feb 1, 2015

Skype x

No te encuentras bien, no quieres hablar conmigo, no quieres que te vea. Sin embargo no me cuelgas. Y yo tampoco te cuelgo, pero ni te veo ni te oigo. No puedo colgarte porque siento que la mínima conexión de oír la nada de tu habitación es suficiente para este domingo por la tarde, porque compartir ese silencio es mejor que no compartir nada, porque confío en que de pronto te levantes de la cama mientras me oyes teclear y decidas destapar la cámara de nuevo y entristecerte conmigo, porque nadie te obliga a estar feliz en todo momento, ni a tomarte bien la distancia, ni a quererme bien en estas circunstancias. Porque sabemos que es jodidamente difícil quererse tanto y estar tan lejos. Cierra los ojos y vuela conmigo, vamos a inventar algo inmortal. Te quiero infinito.

Jan 28, 2015

Love stuff I

Pensé que resultaría más difícil. Pensaste que resultaría más fácil. ¿Qué nos define? El cordón umbilical que nos mantiene unidos traducido en 1555 km. Ese cable transparente que me recuerda cada día quién soy, quién eres. ¿Somos? Somos. El monstruo al que sacrificamos cada vez que osa aparecer. Las infinitas palabras que utilizamos para excusarnos, para entristecernos, para querernos. Que me veas a través de la pantalla. Que te vea a través de las palabras. La interminable cuenta atrás, y la siguiente. El deseo de que sea verano, salga el sol y nosotros de la mano, acortemos el cordón al máximo y puedas tocarme más a menudo. Echarte de menos por encima de mis posibilidades. 

(...)

Soñando con la elipsis. 

Jan 21, 2015

21.01.15

Hace (casi) un mes (aún faltan unas horas, que entonces parecían las más largas) apareciste en el aeropuerto de Barcelona en mi búsqueda. Lo que al principio fue desorientación y timidez enseguida se tornó en confianza y ganas de. Ganas de muchas cosas. Teníamos una lista que no seguimos (seguramente por mi culpa). Una lista abierta que siempre podemos retomar (en cuanto vuelva). Aún así hicimos todas las cosas que pudimos en esos 28 días que decidiste compartir conmigo. Ahora cada 21 será un motivo de alegría, de celebración, de mirar al frente y decir, sí puedo, sí quiero.

Cruzo los dedos para que los próximos cinco 21 pasen tan rápido que cierre los ojos y mañana esté abrazándote muy fuerte para no soltarte nunca.

Jan 18, 2015

See you soon

El 16 de noviembre apareciste tras años de silencio. Hablamos. Sentimos curiosidad. La necesidad de saber. ¿Dónde estás? A todas horas. Buenas noches. Buenos días. Tengo ganas de verte. Cuelga tú. Te pre-quiero. Hasta mañana, corazón.
El 21 de diciembre empezamos a fundirnos. El 21 de diciembre empieza una historia, una vida, un Todo. Ese 21 fue el mejor 21 de todos los 21. De todos.
Hoy me marcho. Es 18 de enero y estoy en un tren que me lleva al aeropuerto donde cojo un avión hacia otro país, no muy lejos pero lo suficiente, no muy lejos pero demasiado, no muy lejos pero bastante.
Entre el 21 y el 18 han pasado cuatro semanas durante las que me has regalado momentos que nunca nunca nunca voy a olvidar. Momentos que han sido preciosos porque has estado a mi lado, porque has estado conmigo, porque los hemos compartido.
Gracias infinitas por el esfuerzo y las ganas, por entenderme cuando nadie lo ha hecho, por escucharme cuando realmente lo necesito, por contagiarme de positivismo cuando lo veo todo negro, por abrazarme con todo ese amor reconfortante.
Te voy a echar tanto de menos que no podría decírtelo con palabras, ni con 65 ni con un millón. Sin embargo me voy confiando en que cuando vuelva nada habrá cambiado, esperando que me abraces y me mires como lo has hecho hasta hoy. Cruzaré los dedos. Pediré lo mismo cada vez que sople velas, cada vez que las pestañas me regalen deseos.

Estoy yéndome y no puedo dejar de pensar en volver ya ya ya.

Hasta pronto. Muy pronto. T'estimo.


Oct 29, 2014

wrong Karma

Cuando te rompen el corazón por primera vez el mundo te parece feo y gris y cruel y tú ya no quieres vivir más en él. Todo se deshace enfrente de ti mientras tu no puedes mover ni una sola pestaña, todas empapadas, agua salada bajando por tu vientre, sin parar. No hay suficientes armarios en los que poder esconderse, ni suficientes brazos a los que poder abrazarte, ni siquiera suficientes sustancias que te ayuden a olvidar al malvado que se atrevió a dañarte. Vivir deja de ser una opción y empiezas a sobrevivir, como puedes, como te dejan, como puede vivir alguien con el corazón roto.
Cuando te rompen el corazón por segunda vez el golpe duele más pero es más breve. Duele más porque después del primer impacto tu corazón ya no es el de antes, tu corazón ya no se enamora con la misma facilidad y si ha escogido a alguien es porque ese alguien realmente parecía merecerlo. Parecía merecer ese riesgo, ese salto al vacío, ese abismo y todo lo demás. Parecía merecer la espera, la agonía y la impaciencia. Mi corazón y yo dimos el paso porque, ingenuos como somos y seremos siempre, no imaginábamos que no habría nada tras la puerta, ni suelo, ni muros, ni ventanas, ni siquiera una cuerda a la que poder agarrarse. Pero el golpe es más rápido, porque ya sabes lo que es vivir sin corazón, y entiendes perfectamente qué debes hacer, aunque te cueste la vida. Ahora mi corazón y yo estamos rotos de nuevo, pero tengo buenas noticias, me ha prometido que no piensa enamorarse en mucho mucho tiempo, y espero de veras que por lo menos él si cumpla sus promesas.

Sep 29, 2014

more than words

Nadie conoce el poder de las palabras hasta que se enamora leyendo. Sé que hay cosas que no se pueden decir con palabras, simplemente hay que gritarlas a través de los ojos, o de las manos, o de los fluidos corporales. Puede que para sentir amor por otra persona necesite entrar en juego el sentido del tacto. Para alguien que adora tocar y observar es difícil aceptar que se pueda llegar a sentir tanto a través de las palabras. A veces leídas, otras veces oídas, pero siempre palabras. Lo que las hace poderosas es que están llenas de significado, de belleza, de ideas bonitas, de sentido. Lo que las hace determinantes es que están llenas de Amor. La felicidad de leerte no es equiparable a nada en el mundo. Las ganas que tengo de tocarte, tampoco. 

Cuento los minutos...

Sep 27, 2014

I'm alive

Abismo 1 y abismo 2. El primero nos asustaba y al segundo nos sobran ganas para saltar. Cuando las cosas de dentro no paran de crecer y lo hacen tan rápido hay dos finales posibles, uno de los cuales ni contemplo. La imaginación me mantiene viva. Las ganas. La impaciencia. Los nervios. La espina dorsal. Las taquicardias. La imagen de tus manos entrelazando las mías. Las promesas. Las sonrisas inagotables. Esa voz. Las listas. El recuerdo. La luna. El contar los minutos y los días. Las palabras y todo lo que viene con ellas, que no es poco. La vibración. El calor y el color. La felicidad de saber todo lo que sé. La necesidad. La sorpresa. Cada mañana doy un paso adelante y cada noche repito el gesto. ¿Me acompañas?

Sep 24, 2014

un, dos, tres, cuatro y deja de contar


A Laura fue a la primera que conocí, corriendo como una loca por el patio de mi casa mientras me llamaba microbio con todo su amor infantil. Aunque en aquél momento le tenía bastante miedo (cosa imposible actualmente con la cara de buenaza que tiene), compartir uno de mis primeros recuerdos con ella me hace tremendamente feliz. A lo largo de los años nos hemos encontrado y desencontrado, pero siempre hemos estado ahí, y últimamente mucho más, y la hecho un de menos que no se lo imagina.
A Iris la conocí durante la pre-adolescencia, aunque la cosa no cuajó hasta que tuvimos los 16. La adoré desde el primer día que quedamos, en el Local, cuando Chuky era todavía un bebé. Las dos acabábamos de pasar por momentos no muy bonitos y conectar fue cuestión de minutos. Ocho años después doy gracias por aquél café, en aquél instante, en aquél lugar y de aquél modo.
A Alberto lo conocí con 15 años y me abrió los ojos. Encontrarlo fue una de las mejores cosas que me han pasado porque me cambió por completo. Descubrí un montón de cosas con él, cosas que nunca nunca nunca olvidaré. Con él nos quisimos desde el minuto uno y hasta el día de hoy. 

A los tres los conocí en momentos distintos de mi vida. Llegó un punto en el que el destino hizo de las suyas y empezamos a salir juntos, acompañados de otras muchas personas. Ese gran grupo que teníamos se fue transformando: unos cambiaron de amigos, algunos se fueron y no volvieron y alguien en particular se fue antes de lo que tocaba y nos está esperando arriba con la mejor de sus sonrisas. Nosotros, sin embargo, pese a haber conocido a un montón de gente nueva debido a los diferentes caminos que cada uno ha tomado, pese a habernos mudado en varias ocasiones, haber crecido, dejado de salir o acarreado con nuevas y preciosas responsabilidades, no nos hemos separado NUNCA. Sé que hubo un momento durante estos años que forman nuestra historia en el que algo hizo click y nuestra relación se volvió invencible, irrompible, infinita. No se qué momento exacto fue ese, pero aseguro que fue al principio, porque yo os adoro desde el día en que os conocí, y doy gracias a esta preciosa vida por poneros en mi camino, por regalarme vuestra compañía, por dejarme compartir mi tiempo vital con vosotros.

Gracias por quererme como lo hacéis. Sois lo más bonito que tengo, y lo más importante, lo más bonito que tendré durante toda la vida.


Jul 2, 2014

departure

Cinco minutos de distancia extrema, de evitar miradas, de aparentar torpemente normalidad. Al sexto minuto caí, tropecé, me derrumbaste. No dejé de temblar durante la primera media hora. Lo que debería haber sido un "-Hola, vengo a buscar mis cosas. -Aquí las tienes, hasta luego.", se convirtió en un "-¿Quieres quedarte a cenar?" Maldita invitación. Aquello sonó como la mejor canción en el mejor momento de la noche. No se si notaste mi desesperación, apuesto a que mucho antes que yo. No se si te sorprendió mi actitud en algún momento, a mí, muchísimo. Para nada pensé en que verte iba a significar agitar mi estómago de arriba a abajo a 890 km/hora sin parar. Quién me iba a decir que iba a estar tan mal curada. Supongo que he estado evitando pensar en nosotros durante todo este tiempo creyendo que realmente sí te estaba olvidando. Ayer, al verte, supe que lo que había estado haciendo durante estos meses era ignorar la brecha, y cuando me he dado cuenta la sangre salía a borbotones. Obviamente durante la cena hubo mucho más que comida. Por mi parte ganas infinitas de despertar y de que mis cosas siguieran allí. Ganas de abrazarte tan fuerte. Ganas de besarte tan suave. Y llegó la encrucijada. ¿Y qué hicimos? Querernos un poco diciéndonos adiós. 

Hoy llueve porque estoy triste. Siempre llueve cuando estoy triste. O igual estoy triste porque llueve. Vuelvo a no poder hablar de ti. Tiemblo y tartamudeo. Se me llenan las mejillas de agua salada y ennegrecida. Fue perfecto y sin embargo estoy triste. Fue bonito y sin embargo lloro.

Jan 13, 2013

6 months ago

Our relationship is like a BOOM. Six months ago I was empty. Empty of love, of happiness and of colour. Empty of everything that means life. I met you and I felt like a project of a real person, building myself day by day with the pieces you gave me. I will be saying thanks along all the seconds I have because I found the person I needed. There's some days I cannot still believe that you are by my side. You are the most beautiful thing I've ever had, EVER. The thing that gives sense to that know as life. Thank you for all these six months. I know I will never be happier than NOW. Je t'aime beaucoup.

P.S. I know my english sucks, but I need to practise, you know about my test next month... Sorry babe. :*


ANEURYSM