Me tiembla el meñique cada vez que intento escribir sobre ti. Palabras
sin oídos. Palabras sin remitente. Nunca estás. Nunca has estado. Mi
conciencia se empeña en preguntarse qué he olvidado por el camino, qué
me faltó por hacer. Yo se que nada. Tú lo sabes también. Vulgaridades
entre sábanas, un sinsentido tras otro, a chorro, a presión, sin
retorno. Cuando ya está todo fuera no queda nada para dar. Me da pena la
próxima persona que quiera compartir un trozito de su vida a mi lado.
Me da pena estar escribiendo esto. Me enerva pensar más en tí que en mí,
en lo tuyo que en lo mío. Sigo viendo arte en todas las parades, coches
azules en cada carretera, botellas de sidra en todas las neveras, te
veo de espaldas en cada chimenea, en cada espejo de cada baño. Oigo a
Julieta y recuerdo la banda sonora de aquel musical infinito. Mi abuela
no para de rellenar huevos y yo no paro de pintar estupideces, además de
escribirlas. No abro nuestros álbumes por pavor absoluto. Pero cada
puto trece me apuñala. Huelo a pueblo hasta en la ciudad más
cosmopolita. Recuerdo el verde de los parques italianos, tu pecho
tatuado, cada centímetro de aquel ser alado. Necesito volar y no se
cómo. Necesito volar y ya no estás. Todavía me estoy despidiendo. Igual
necesito algo más de tiempo. Igual esto aún no ha acabado porque yo no puedo apagar e irme.
May 28, 2013
May 23, 2013
Utopia
Al igual que "Twin Peaks", también me perseguía. Y ¿qué hay que hacer cuando una serie no deja de perseguirte?
Verla, joder, ¡verla! Y en ello estoy. A-LU-CI-NAN-DO.
P.S. No perdáis el tiempo. Está en series.ly. Subtitulada.
May 12, 2013
descargando
"Que tú no merecías estar con alguien como yo, porque solo puedes y quieres adorarte a ti mismo; que yo no merecía estar con alguien como tú, porque no supiste valorarme, ni verme, ni sentirme, ni amarme; que hay cosas muchísimo peores que esto; que ahora no lo veo, pero todo irá mejor sin ti; que esto me va a hacer madurar; que esto era inevitable, que tarde o temprano iba a suceder (todos lo veíais, incluido tu, desincluida yo); que blablablabla..." Voces que oigo continuamente a mi alrededor, incesantes, incisivas, torturadoras, mientras yo solo me repito, aún sabiendo que todo lo anterior es tan cierto como que no me llamo Lux, que yo me había acostumbrado a ese sin-sentido que era estar a tu lado siendo siempre la segunda, que yo te quería así, porque te acepté así des del principio, y que yo solo quiero estar contigo y dejar de oír todas esas putas voces que me recuerdan lo imbécil que he sido y lo imbécil que estoy siendo por escribir estas sandeces.
May 8, 2013
ending
Hacerme un agujero en la barriga del tamaño de una nuez, y hurgar profundamente con una cuchara. No, mejor con un tenedor. Arrancarme la piel de los dedos hasta la muñeca, a tiras, suavemente. Caminar sobre chinchetas, o sobre clavos estacados en el suelo, boca arriba, ávidos de sangre de mí, solo de mí, la inocencia genuina. Ver todas tus fotos, una detrás de otra, recordar esos momentos a tu lado, ahora como arañas entrando por mi oreja, por mi ombligo, por mi nariz. Despejar la pared de tus dibujos sin verlos, no puedo verlos, no logro verlos, solo los recuerdo. Despertar de pronto y que todo sea mentira sería mi último y único deseo. Nunca más volvería a pedir nada, sería injusto. Si tu no me querías yo tampoco, yo te adoraba, te admiraba; yo te quiero como no he querido ni a mi madre, ni a mi padre, ni a mí misma.
Apr 8, 2013
Flor Negra
Set pous i set nits de les més llargues es van ajuntar perquè nasqués. I mil formigues van donar la vida perquè tingués el seu color i la seva mena de vernissat. Sembla un clavell arrissadíssim i amida un pam. S'obre durant setanta nits-nits: les més fosques, les més quietes, les més mortes. La busquen a les palpentes per fer-ne l'ungüent que fa patir. Aquest ungüent es posa darrera de les orelles, entre els dits dels peus, a la part interior de la cuixa esquerra... Frega fort i dorm tranquil que el mal es va fabricant tot sol. Al cap de dos dies i de dues nits et despertes amb una pena tan grossa que no et deixa respirar. Una bella pena per a poder-te creure important; una pena de roc i de sal, ua pena amarga de fetge i d'entranya profunda, una pena arrapada al coll com un clau clavat amb martell, una pena de deu mil quilòmetres, una pena que et mata el pobre cor i t'hi atura la sang perquè s'hi podreixi. Una pena que, com les penes més grosses, no es pot explicar. No la deixis fugir; si aquesta pena se n'anés, tornaries a no ser ningú.
From Viatges i Flors, by Mercè Rodoreda.
Mar 20, 2013
dust dust dust
Una de las diferencias que separan las buenas de las malas noticias es el tiempo de adaptación. Qué fácilmente se hace uno a la idea de algo positivo y qué jodidamente lento es el proceso de asumir algo negativo. No me costó ni un minuto hacer millones de planes para estos meses contigo. Pero después del chaparrón llevo tres semanas negando lo evidente, que hoy esos planes no son más que polvo invisible y yo, yo ya no soy yo, yo ya no sé ni qué, ni quién soy. Yo me he perdid-o.
Mar 8, 2013
void
Primero empiezas despertándote día tras día pensando en el contraste que existe entre el sentirse completo y el estar, tras una etapa de plenitud, vacío. Comparas ambas sensaciones constantemente y te parece imposible adaptarte a tu estado actual. Llega un día en que sorprendentemente pero de forma inevitable, al despertar, ya no te parece una emoción ajena. Se transforma en una realidad, y esa sensación ya forma parte de ti. Cuando te acostumbras, el vacío no es tan malo. Lo peor de todo es que cabe la posibilidad de que cuando puedas volver a sentirte completa prefieras, indudablemente, la sensación de vacío. ¿Por qué? Por el terrible miedo a volver a pasar por la etapa de adaptación, a revivir ese sin-sentido, a afrontar de nuevo ese agotador proceso mental que tanto te ha costado asumir.
Se que llegará un momento en que seré de hierro. Entonces lloraremos todos.
Subscribe to:
Posts (Atom)
ANEURYSM


